| Over een wildwaterman op het droge
Erik is al tientallen jaren lid draait mee in de tour-commissie van de Alkmaarse Kanoverening Odysseus en organiseert daar al jaren de wildwatertochten. Het is al donker als de interviewer op zoek gaat naar Erik’s huis. De laatste tourtocht is alweer gevaren, zoals gebruikelijk zorgde Erik met zijn witte bus steeds voor het vervoer van de botenwagen. Om acht uur heeft hij het huis gevonden, aan het water aan de Kuipersgroet.
Bij binnenkomst is meteen duidelijk dat twee zaken voor Erik belangrijk zijn: kanovaren en bier. Langs de wand staan een aantal vitrinekasten met een mooi opgepoetste collectie bierglazen, aan de wand hangen fraaie kanoplaten. Boven de bank een kanoschilderij, gekocht na een wildwatertocht in Nepal.
En Erik hoe lang vaar je al kano?
Nou dat zal een aardig tijdje zijn: ik denk een jaartje of veertig. Ik ben ooit eens begonnen in een door mijn vader gebouwde hardhouten kano. Mijn vader zat ook in de bouw en had die kano voor mij en mijn zus gebouwd. Dat was een stevige boot: 8 millimeter hechthout. Ja daar voer je een deuk mee in een sluisdeur, mijn vader heeft de boot nog steeds hangen. Ik weet nog dat ik als kind wel thuis kwam van school, hup de boekentas in de kano, en dan midden op het water je huiswerk doen.
Het leuke van kanovaren vind ik dat je alles eens vanuit een andere hoek ziet en natuurlijk de rust op het water. Het echte kanovaren is voor mij begonnen nadat ik een vaarvakantie met een groep in Schotland heb gedaan. Daarna was ik er zeg maar verslaafd aan.
Wanneer ben je lid van Odysseus geworden?
Dat zal in 1979 geweest zijn. Wij woonden toen in Broek op Langedijk en ik had eerst een tijdje bij Ossa gevaren. Daar voer ik toen in een club-eska. Nou dat was wel even wennen zo’n wiebelige Eska na de zelfbouw-kano. Het nadeel alleen van Ossa in die tijd was, dat zij maar twee tochtjes voeren: naar Waarland of naar de kipbrug bij Oudorp. Daarom ben ik toen eens verder gaan kijken en kwam bij Odysseus terecht. Nieuwe kano Ik had net een nieuwe kano gekocht en ging de gewestelijke openingstocht bij Odysseus meevaren. Wat gebeurt er, de botenwagen was niet goed geladen, het waaide stevig en de
botenwagen gaat om. Mijn nieuwe kano! Het eerste dat zij tegen mij zeiden was: “Maak je geen zorgen hoor, alles is verzekerd.” Gelukkig was er niets met mijn kano en ik ben lid geworden.
Heb je alleen tour gevaren?
Nee hoor, in het begin heb ik ook kanopolo gespeeld, dat was ook leuk om te doen: leer je goed de boot onder controle te houden. Ik denk dat ik zo’n tien jaar polo gespeeld heb. Veel wedstrijden gespeeld, maar op een gegeven moment veranderden de regels, mocht je niet meer met de peddel de bal slaan. Toen was de lol er voor mij af.
Wij lopen al pratend naar zijn schuurtje, Erik doet de deur open, het schuurtje ligt van onder tot boven vol met wildwaterbootjes. “Kijk die kunnen wij van de winter weer mooi gebruiken bij de techniektraining in het zwembad.” Hoe ben je bij het wildwatervaren gekomen?
Het leek mij wel wat om eens te proberen. Ik weet nog dat ik in Oostenrijk aankwam voor mijn eerste
lessen, ik zag het water kolken, en dacht dat wordt helemaal niks, maar op het eind van de week voer ik door die kolkende rivier. Daarna ben ik elk jaar naar Duitsland op vakantie gegaan en heb
achtereenvolgens gevorderden 1, 2 en 3 gehaald en tenslotte ook het instructeursdiploma. Ik ben een
officiële “Salzburger KajakLehrer” zogezegd. Daarna heb ik een paar jaar in Oostenrijk ‘s zomers les gegeven en sindsdien ga ik elk jaar met een groepje mensen van Odysseus wildwater varen. Weet je, met wildwater varen ga je soms door een kloof waar je alleen maar met 1 boot in kunt komen, dat geeft een bijzonder gevoel, dan weet je dat er maar weinig mensen zijn die die kloof gezien hebben.
Tegenwoordig gaan wij meestal in de Eifel varen, in België is het niet leuk meer daar zijn teveel verboden op het water. Wij liepen in die jaren ook tegen de C-10 aan, dat was niet zoveel meer, maar doordat wij gewend waren polobootjes te repareren wisten wij hoe wij het repareren moesten aanpakken. Voor 250 mark hebben wij de C-10 in Keulen gekocht.
Naast het clubgebouw hebben wij een afdakje gemaakt waar “De vliegende Hollander” mooi onder staat. Wij hebben er nog steeds een mooie snelle boot aan die ook regelmatig meegaat op tochten. Afgelopen jaar hebben we nog met een groep de Sail Amsterdam gevaren.
En Erik heb je nog grote plannen?
Jazeker, ik mag graag meerdaagse tourtochten varen. Zo ben ik eens samen met Wolfgang van Basel naar Alkmaar gevaren, dat was een aardig tochtje, maar je hebt natuurlijk wel de stroom mee. Wat mij erg mooi lijkt om eens te varen is de Tour International Danubien. Ieder jaar kun je de Donau afzakken.
Dat is een tocht van 2516 km door tien landen: die duurt 2 ! maand. Zelf je spullen meenemen en langs het water kamperen, prachtig lijkt mij dat. Maar ja, weet je, de bouwvak duurt geen 2 ! maand. Nou kan je de tocht tegenwoordig gelukkig ook in etappes doen, elk jaar een stuk. Over een paar jaar krijg ik extra vakantiedagen en dan kan ik de eerste etappe gaan varen. Dan ga ik met mijn Lettmann de Donau afzakken.
Tekst: Jaap Walhout | |
